สวัสดีได'อีส
ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ
สบายดีอยุ่ไหมจ๊ะ ไดอารี่ออนไลน์ของปิ๊กโกะ
เหงาล่ะสิ ไม่มีใครแวะเวียนมาเล่าเรื่องราวบ้าบอไรให้ฟังนี่นา

อีกแค่2เดือน จะครบปีที่แม่จากนู๋ไปแล้ว..
ปิ๊กไม่ได้ลืมแม่นะคะ และไม่คิดจะลืมด้วย
แต่การที่จะเดินไปนั่งหน้ารูปหน้ากระดูกแม่แล้วยิ้มมันยากเฟหลอเกิน
ไม่อยากให้แม่เห็นให้แม่ต้องรับรู้ว่านู๋อ่อนแอ นู๋เลยเลือกที่จะไม่ขึ้นไปหาแม่บ่อยนัก

ตอนนี้ปิ๊กโกะก็ยังทำงานอยุ่ที่เดิม
ที่ ๆ คิดว่าจะออกตั้งแต่ทำงานยังไม่ถึง 2 เดือน
นี่ก็จะครบ 2 ปีแล้วอีก3 เดือนเอง
เก่งไม่ใช่เล่นนะเรา..อดทน..ถึกได้ใจ หุหุ

เรื่องงานไม่ค่อยมีไรหวือหวาจะมีก็แต่มันออกอาการจะปิด plant ที่เมืองไทยเนี่ยสิ
แปลว่าช้านจาตกงานเหรอ ???????   ม่ายน๊า !!~ โฮ..

เห้อ... จริง ๆ แล้วเริ่มมีอาการเหงาจนบอกไม่ถูก
ไม่รุ้ว่า....  อยากมีแฟน อยากมีกิ๊ก รึแค่อยากมีเพื่อน..
แต่รู้ว่าอยากให้มีคนมาคอยห่วงคอยใยกะเค้าบ้าง
คนที่แบบว่า... ออกอาการห่วงเราเกินหน้าเกินตาคนอื่น..
คนที่กุมมือเราแล้วทำให้เรารุ้ได้ถึงความแข็งแรงที่พอจะปกป้องเราได้
คน ๆ นั้น..อยู่ไหนน๊อ..ในโลกใบนี้..โลกที่สภาพย่ำแย่ลงทุกที..

หรือว่าจริง ๆ ปิ๊กโกะแค่เหงา ๆ ชั่วครั้วงคราว..
สงสัยต้องรอดูอาการตัวเองไปอีกสักพัก..ไม่ไหวแฮะ..หงอยละเกิ๊น !~

PiKk^O^
17 พ.ค. 2551 เวลา 22:39 น.